tasarımstandartyağmurlama 12 Mart 2026 6 dk okuma
Yangın söndürme sistemi tasarımında sorulan ilk soru "kaç metrekare?" değil, "içeride ne var ve nasıl duruyor?" olmalıdır.
TS EN 12845, korunacak hacimleri yangının ne kadar hızlı büyüyeceğine göre sınıflara ayırır. Bu sınıf, metrekare başına kaç litre su verileceğini, bu suyun kaç dakika süreceğini ve dolayısıyla deponuzun, pompanızın ve borularınızın boyutunu belirler.
Üç ana grup
- LH (düşük tehlike): Yangın yükü ve yanıcı madde miktarı düşük hacimler. Ofis blokları, okullar, hastane yatak katları gibi alanlar.
- OH (orta tehlike): Üretim ve genel ticari faaliyetlerin çoğu. Kendi içinde OH1'den OH4'e doğru artan dört alt gruba ayrılır; makine imalatı ile mobilya üretimi aynı grupta değildir.
- HH (yüksek tehlike): Yüksek yangın yüklü üretim (HHP) ve depolama (HHS). Plastik, kauçuk, boya, sünger ve yüksek istifli depolar buraya girer.
Depolamada sınıf tek başına yetmez
Bir hacim depolama amaçlı kullanılıyorsa tehlike sınıfına ek olarak iki şey daha sorulur: ürün hangi sınıfta (kâğıt mı, plastik mi, ambalaj biçimi ne) ve istif ne kadar yüksek.
Aynı depoda istif yüksekliğini iki metre artırmak, tasarım debisini ciddi ölçüde büyütür. Bu yüzden "depoyu biraz daha yükseğe istifledik" cümlesi, teknik olarak "yangın sistemimiz artık yetersiz" anlamına gelebilir.
Sınıf yanlış belirlenirse ne olur
Sınıf olduğundan düşük seçilirse sistem yangını kontrol altına alamaz. Yağmurlama başlıkları açılır, su verir, ama verilen su yangının ürettiği ısıyı emmeye yetmez. Sonuç, çalıştığı hâlde tesisi kurtaramayan bir sistemdir.
Sınıf olduğundan yüksek seçilirse tesis gereğinden büyük bir depo, pompa ve boru hattı için para öder. İkisi de mühendislik hatasıdır; doğru cevap tesisi gezerek bulunur.
Sınıfınızı değiştiren şeyler
- Ürün gamının değişmesi (kartondan plastiğe geçiş gibi)
- İstif yüksekliğinin artması
- Raf tipinin değişmesi
- Yeni bölüm eklenmesi ya da bölme duvarlarının kaldırılması
- Deponun bir bölümünün üretime, üretimin bir bölümünün depoya dönüştürülmesi